De afgelopen maand heb ik doorgebracht in Nepal. Een heerlijk land. We hebben in de heuvels op het platteland van Bhaktapur gezeten, tussen de lokale bevolking. De beste manier om werkelijk iets over de cultuur van een land te leren. Het leven is er hard, zowel voor mens als dier. Vrouwen wassen zich buiten met koud water bij de waterpomp, terwijl het net een paar graden boven nul is. Ook de was wordt daar gedaan. Wel bijna altijd zon, tenzij het regenseizoen is.

Dieren

Wat de dieren betreft. Het vee staat bij de meeste mensen dag en nacht aan een kort touw, binnen of buiten. Ik kan echter niet zeggen dat ons vee in de bio-industrie het beter heeft. De kippen hebben het daar beter dan hier. Of ze lopen op straat of ze worden vetgemest voor consumptie, maar hebben dan in ieder geval genoeg ruimte om te bewegen.

Straathonden zijn er in overvloed en afhankelijk op welke plek ze zijn geboren hebben ze het redelijk goed tot armoedig. De mensen zijn er vooral bang voor, vanwege rabiës en bang voor agressiviteit. Dus met de Nepalezen hebben de honden nauwelijks tot geen contact. Terwijl de meeste honden juist zo verlangen naar deze verbinding. Het is vooral de onwetendheid van de mensen hoe met honden om te gaan. Huishonden hebben het dan ook echt niet altijd beter, aangezien ze vaak hele dagen in een kooi zitten opgesloten. Ondervoeding van de straathonden leidt tot allerlei kwalen. Huidproblemen behoren toch wel tot de koplopers. Bovendien leidt het continue weer puppy’s krijgen bij de straathonden tot overpopulatie met alle gevolgen van dien.

Een deel van mijn tijd in Nepal heb ik besteed aan het schrijven van mijn boek. Dat gaat over moed voor het aangaan van levenslessen, hoe huisdieren een rol spelen in onze levenslessen en genezing van mens en dier.

Daarnaast ben ik deze keer in Nepal dus diep in aanraking gekomen met de straathonden. Zij hebben mij veel gegeven. Zo ben ik ook met een dierenarts in contact gekomen die mij meer inzicht heeft gegeven over de straathonden aldaar en hun problemen. Hij zet zich, met zijn personeel, vrijwillig in voor de straathonden uit dankbaarheid. Daar hij zijn inkomsten om zijn gezin te onderhouden via de honden ontvangt. Een interessante man, dr. Joshi.

Verder werd ik grote vrienden met een hond in de straat. Hij genoot zo van de knuffels dat hij me spontaan begon te volgen. Ten slotte heb ik nog de andere hond uit de straat mogen helpen door haar te laten steriliseren. Een bijzonder verhaal wat er is gebeurd. Het hele verhaal over wat ik heb meegemaakt met de honden bewaar ik echter voor mijn boek. Want ook al leven ze op straat. Ze hebben een enorme bijdrage geleverd aan mijn eigen genezingsproces.

Genezing

Naast dat ik dus enorm heb genoten van Nepal en alles wat er gebeurde heeft er een diepe genezing plaatsgevonden. Het bezoeken van krachtige boeddhistische plaatsen, zoals de Stupa in Bouddhanath, het klooster in Namo Buddha en de Monkey Temple in Kathmandu hebben daar zeker een belangrijke bijdrage aan geleverd. Het bezoeken van zulke krachtplaatsen zorgde er voor dat ik op een dieper niveau van heel zijn terecht kwam. Gevolg is vaak wel dat oude opgeslagen pijn wordt losgeweekt. Pijnlijk en tegelijkertijd een geschenk van diepe genezing. Hierdoor zijn er weer nieuwe wegen in mezelf opengegaan. Een groeiend besef van zelfrespect, eigenwaarde, persoonlijke macht, mededogen en zelfliefde. Dat heeft dan als vanzelf weer zijn gevolgen in het dagelijks leven. Ik ben benieuwd.

Reizen verbreed je horizon, heb jij al vakantie/reisplannen?

Ilse van Veen
Paardenfluisteraar, healer
en natuurgeneeskundig therapeut
www.centrumequus.nl